J.W. Goethe, “Grenzen der Menschheit”
Si le vetulissime patre sancte
con mano calme ex nubes pesante
semina fulmines fecundantes le terra,
io basia le ultime orlo del su habito
con fremito infantil fidelmente in mi pectore.
Nam con deos non mensura ulle homine!
Si ille se leva e tocca le stellas con su vertice,
su soleas insecur non adhere,
e con illos ventos e nubes joca.
Si ille sta con ossos firme e vigurose
sur le ben fundante e durabile terra,
ille non suffice comparar se
con le querco o le rebe.
Que distingue deos e homines?
Que multo undas ambula ante illos,
un fluvio eterne:
Nos leva le unda, vora le unda,
e nos affunda.
Un anello parve circumfere nostre vita.
E multo generationes infila permanente
al infinite catena de lor esser.
Trove le texto original hic.
