Tanto que io vivera,
a me le die e hora,
isto momento’s imprimite,
quando tu tal minuscule
a mi bracios, mi corde
esseva date prime vice.
Pro me in isto momento
se releva le misterio,
es respondite mi demanda
del omne vitios del mundo
e del sperantia, despecto
del omne penas, nos indura.
Alicun sufflos tu era,
e tu ha tante fortia
e tante spatio in mi vita.
Tu era jam capababile,
de dar, de restituer a me
le senso de mi existentia.
E nostre impotentia
a me numquam era tal clar,
io pote sperar solmente.
E io parve sin ration
pro nihil altere es bon
que reciper iste presente.
Tunc te mi bracios teneva
qui le viage compliva
del clar origine del cosas.
Io plorava, rideva?
Como un sufflo il era
que narrareva del fortunas.
Io poteva comprender
le cartas del viver vider
del creation esser un parte,
vider un vice in vita
mi parvitate, e supra
le rondo del mundo eterne.
Reinhard Mey, Die Erste Stunde
