Rosa del Landa

Puer rosa videva,
rosa sur le landa.
Juvene, bellissime,
curreva e videva,
illa ille placeva.
Rosa, rosa rubie,
rosa sur le landa.

Diceva: Te rumpera,
rosa sur le landa.
Rosa dice: piccara,
semper tu rememora,
e non vole indurar.
Rosa, rosa rubie,
rosa sur le landa.

Impetuose rumpeva
puer ille rosa.
Illa se defendeva,
nihil vole adjuvar,
ille debe indurar.
Rosa, rosa rubie,
rusa sur le landa.

J.W. v. Goethe, Heidenröslein

Read Full Post »

Como io te ama

A que manieras te amar? Lassa me numerar.
Io te ama como cave, large, alte se extende
mi anima, si illo senti se absente
fin a complite gratia.

Io te ama a nivello de mi besoniar,
quotidian, como le sol e luce de mi luctos,
liberemente, como le vires lor derectos,
e puremente, como illes torna del precar.

Io te ama con passion, que io emplea
a in mi pena, e con un fide de un puera.

Io te ama con amor, que io perdeva
con mi perdite sanctos, con le respira,
surrisos, lacrimas del vita, e con deo
post morte io te melio ama.

Elisabeth Barrett Browning, How I Love Thee

Read Full Post »

Vigila

Vigila!
Tu, recorda e nota!
Vigila!
Que non illes te dupa.

Attende
que tu liberta usa!
Perque non usate
illo perdera.

Vigila!
Ben lor facies nota!
Vigila!
Tu corage ben guarda!
Vigila!
Que in guarda tu resta.

Reinhard Mey, Sei wachsam

Read Full Post »

Cantione al Vespere

Reposo es
sur omne piccos,
in omne cimas
tu senti
a pena del sufflos;
le aves del silva silentia.
Ma attende, tosto
anque tu reposara.

J.W. Goethe, Abendlied

Read Full Post »

Fide del Primavera

Aeres suave murmura
texente se elevia
in omne locos crea.
O suono, o fragrantia!
Mi corde, sin angustia!
Nunc toto debe tornar.

Plus bella le mundo nasceva,
non sape nos que venira,
non vole finir le florar.
Le valles cave floresceva,
Mi corde, nulle tormenta!
Nunc toto debe tornar.

Ludwig Uhland

Read Full Post »

Le Prime Hora

Tanto que io vivera,
a me le die e hora,
isto momento’s imprimite,
quando tu tal minuscule
a mi bracios, mi corde
esseva date prime vice.

Pro me in isto momento
se releva le misterio,
es respondite mi demanda
del omne vitios del mundo
e del sperantia, despecto
del omne penas, nos indura.

Alicun sufflos tu era,
e tu ha tante fortia
e tante spatio in mi vita.
Tu era jam capababile,
de dar, de restituer a me
le senso de mi existentia.

E nostre impotentia
a me numquam era tal clar,
io pote sperar solmente.
E io parve sin ration
pro nihil altere es bon
que reciper iste presente.

Tunc te mi bracios teneva
qui le viage compliva
del clar origine del cosas.
Io plorava, rideva?
Como un sufflo il era
que narrareva del fortunas.

Io poteva comprender
le cartas del viver vider
del creation esser un parte,
vider un vice in vita
mi parvitate, e supra
le rondo del mundo eterne.

Reinhard Mey, Die Erste Stunde

Read Full Post »

A vices Imagines me Occure

A vices, imagines me occure del grande fenestras in porticos,
del muros e scalas del marmore, del lustros facite con crystallos,
del focos apperte in caminos, lectos de vitollo con baldachinos.
Le tapis es ya guastate! Io crede, que io illo inrolla.
Il non es justo pro le tapetes.
A vices, io ha vergonia de non ibi resider.

A vices, imagines me occure del marquises colorate e spalieres albe,
del rosas silvestre con sarmentos del vino, del hortos in distantia disparante,
del boxos taliate al statuas. Un cammino cracca nobilemente al passos.
Le flores al finestra son lasse e gris! Io non planta illos de nove.
Illos ya non flora.
A vices, io ha vergonia de non ibi resider.

A vices, imagines me occure del surrider del damas mundial,
visages brunite como in reclames pro cigarettas.
Sur drappos verde rastrellos de auro, vitros ornate, jetones colorate.
Mi scarpas debe al scarpero! Mi amicos pota bira, non vino.
A me le bridge es obscur.
A vices, io ha vergonia de non esser uno de illos.

A vices, imagines me occure de un pecia del pane in manos stropiate,
de un vetula trahite ex muros crepante, del facies ardite occultante in manos.
A vices io ha vergonia del haber vergonia. Isto io voleva dicer a te.
Tu me ascolta? Non, tu dormi. Tu es fatigate del die.
Io extingue le luce e coperi te.
A vices, io ha vergonia de esser tal felice tamen.

Reinhard Mey, Manchmal da fallen mir Bilder ein

Read Full Post »

Retorno

Matre, da mi mangiar! Matre, da mi mangiar!
Non cata die tu calefaceva mi cena?
Hic vide mi platto. Matre, da mi mangiar!
Ma io ha oblidate como precar.
Io ha attendite al tabula del rices
del isto que illes lassa.
Io ha luctate pro isto mi equales,
tal rapide on passa le precar.
Placia le paniero a me. Matre, da mi mangiar!
Io illo non poteva suffrer.
Bizarremente, multos io ha oblidate,
ma al paniero rememora me.

Patre, da mi potar! Patre, da mi potar!
Mi voce es rauc, tu mi vitro plena!
Plen al bordo! Patre, da mi potar!
Nam del ubi io veni nulle vino il ha.
Lassa me potar al refrescar del mi labios
illos son aspere del parlar.
Il debe lavar tante infamia,
e mi sperantias desiccava.
Tu non ha guardate un bottilia
pro un die in melior tempores,
conservate del annos, filate circa?
Lassa nos potar illo in iste dies!

Va e face mi lecto! Va e face mi lecto!
Deveni pesante mi gambas plumbee.
Fatigate del marchar, face mi lecto!
Tu amava me, tu non me recognesce?
Illes me ha deridite e calcate,
io ha gludite pulvere e ira.
Del necuno io demandava pietate.
Mi dorso del colpos humilia.
Mi oculos arde. Refresca mi palpebras!
Mi sonios con plagas semina.
Forsan, per isto tu non me recognesce.
Va e face mi lecto! Io te ama.

Reinhard Mey, Heimkehr

Read Full Post »

Stratas del London

Ha vidite tu le viro vetule al mercato clause,
sublevante jornales con su scarpas exhauste?
Tu non trovera superbia in su oculos.
In manos ille tene legiermente jornales del passato.

Nunc, como tu pote dicer que tu es solitari
lamentate que le sol non splende?
Lassa me prender tu manos
e guida te per le stratas del London.
Io te monstra alique pro cambiar tu pensar.

Ha vidite tu le femina vetule que ambula per le stratas del London,
sorde in su capillos e su vestimento ruinate?
Illa non ha tempore pro parlar, illa continua su cammino,
portante su casa in duo saccos de papiro.

In le nocturne café al un quarte post undece
le mesmo viro vetule sede sol
reguardante le mundo per le bordo del su tasse.
Cata the dura un hora. Tunc ille sol vade al domo.

E ha tu vidite le viro vetule ante le mission del marineras,
perdita le memoria del medalias que ille porta?
In nostre urbe hibernal le pluvia plora un deplorar parve
pro un altere heroe oblidate, e un mundo que non se interessa.

Nunc, como tu pote dicer que tu es solitari
lamentate que le sol non splende?
Lassa me prender tu manos
e guida te per le stratas del London.
Io te monstra alique pro cambiar tu pensar.

Ralph McTell, Streets of London

Read Full Post »

Le Horto del Amore

Io veni al horto del amor
vidente que io nunquman videva:
Ibi, ubi io ha jocate,
in centro un nove capella.

Le portas del illo fermate,
e “Tu non debe” supra,
io torna al horto del amor,
e tante flores gemma.

Ma non flores io vide al horto
sed fossas e petras tumbal.
E prestres nigre in rondas ambula,
mi gauder e mi desirar
illes con spinas alliga.

William Blake

Read Full Post »